Top 10
Griezelmuziek
Voor de dappere luisteraar!
Tien donkere, angstaanjagende composities die worden bevolkt door heksen, tovenaars, de duivel en andere griezelige figuren. De ijzingwekkende dood is alomtegenwoordig. Muziek voor wie durft!
1. Giuseppe Verdi – Dies Irae uit het Requiem
Geen enkel ander stuk geeft de dag des oordeels een realistischer klank. Wat maakt dit werk van Verdi nu zo huiveringwekkend? Het zijn niet alleen het angstaanjagende koor, de zinderende strijkers en de jagende blazers, maar vooral de pauken die je de rillingen over de rug jagen. Elke dreun is een herinnering aan dat er aan de dag des oordeels niet te ontkomen valt.
2. György Ligeti – Requiem
Dit is het laatste Requiem in deze top tien, maar dit macabere openingskoor mag in dit rijtje echt niet ontbreken. De sinistere kakofonie van rommelend en mompelend geruis roept sterke associaties op met een schilderij van Jeroen Bosch gevuld met monsters en demonen. Als dit is hoe de hel klinkt, moeten we allemaal misschien echt meer ons best doen om een plekje in de hemel te verdienen.
3. Hector Berlioz – Symphonie Fantastique
De Gregoriaanse melodie van het Dies Irae (Dag des Oordeels) – oorspronkelijk onderdeel van de Requiem-mis – vind je terug in heel veel composities. Ook in deze symfonie van Hector Berlioz zit het thema verwerkt. De finale, De heksensabbat, van de Symphonie Fantastique is waarschijnlijk het meest populair. Het is opmerkelijk hoe de componist een hallucinogene dood muzikaal leven in blaast – die reusachtige klokken werken elke keer weer!
4. Bernard Hermann – Psycho Soundtrack
Er zijn veel onheilspellende muziekstukken, maar grote kans dat Bernard Hermanns soundtrack voor Alfred Hitchcocks Psycho bovenaan je lijst zal staan! Heksen en zombies zijn leuk, maar ze zijn niet echt. Niets is enger dan een echte psychopathische moordenaar, die een moord pleegt met het gekrijs van violen op de achtergrond. Hitchcock was een meester in visuele suggestie, maar Hermann was het echte genie. Hij maakte met zijn muziek de douche-scène in het Bates Motel tot de meest gruwelijke scène in de filmgeschiedenis.
5. Carl Orff – O Fortuna uit de Carmina Burana
Het leven is niet makkelijk. Volgens de middeleeuwse tekst van Carmina Burana speelt het lot een grotere rol in wat ons overkomt, dan de keuzes die we maken. Deze heftige koormuziek met de dreigende monotone bassen herinnert ons eraan hoe klein en onbelangrijk we eigenlijk zijn. Vrije wil? Bestaat niet. En wat is angstaanjagender dan dat?
6. Paul Dukas – De tovenaarsleerling
Nee, Mickey Mouse is niet eng. Noch de dansende bezems. En zelfs de oordelende blik van de tovenaar niet. Het is Dukas’ effectieve orkestratie met de stuiterende fagotten en de geheimzinnige violen die de sfeer van dit stuk zo griezelig maken. Disney maakte het grappig. Dukas zelf laat bij zijn muziek slechts ruimte aan onze verbeelding en die is enger dan welk verhaal of welke film ook.
7. Modest Moessorgski – Nacht op de kale berg
Ook Moessorgski heeft de heksensabbat vertaald naar muziek in dit epische symfonische gedicht. Rimski-Korsakov heeft het werk gered en het georkestreerd, deze versie ervan kent tegenwoordig iedereen, mede dankzij het feit dat ook deze muziek deel uitmaakt van Disneys Fantasia. Maar het enorme spook in de tekenfilm stelt niks voor vergeleken bij de afschrikwekkende trombones en de grimmige pauken in de muziek. Als het klokgelui het begin van de morgen aankondigt en de boze geesten hun donkere hol weer opzoeken zijn we toch altijd weer dankbaar.
8. Pjotr Iljitsj Tsjaikovski – Symfonie Nr.6, ‘Pathétique’
Tsjaikovski’s Zesde symfonie zelf is niet zozeer eng. Maar het laatste deel, dat afdaalt naar het grote niets terwijl in de bassen een laatste hartslag klinkt en de sforzandi suggereren dat de laatste nagels in de doodskist worden gehamerd, lijkt niet alleen naar de fysieke dood te leiden, maar ook de nachtmerrie van de verboden liefde en de verloren wil om te leven te verklanken.
9. Franz Liszt – Totentanz
Liszt maakt van zijn Totentanz een huiveringwekkende ontmoeting met de dood. Vanaf de eerste dreigende akkoorden lijkt Magere Hein voor de deur te staan. Piano en orkest jagen elkaar op in een spectaculaire dans waarin niemand lijkt te kunnen ontsnappen. De melodie van het gregoriaanse Dies Irae klinkt spookachtig angstaanjagend, de piano zorgt voor vuurwerk. Maar uiteindelijk is voor de dood iedereen gelijk.
10. Michael Jackson – Thriller
Ja we weten het, dit is geen klassieke muziek, maar het is wel een klassieker. Niks eraan is echt eng, behalve het laatste moment in het nummer: Vincent Price’s beruchte lach. Die maakt je aan het lachen als je hem hoort, maar tegelijkertijd voel je het kwaad meekijken over je schouder.
Blijf verbonden met de wereld van klassieke muziek
Ontvang onze nieuwsbrief, volg ons voor nieuwe inspiratie en maak jouw persoonlijke profiel aan om nog meer muziek te ontdekken die bij jou past. Met jouw profiel bewaar je favorieten, krijg je persoonlijke luistertips en blijf je op de hoogte van nieuwe opnamen van jouw favoriete musici. Je krijgt bovendien toegang tot het forum, waar je gedachten en ervaringen kunt delen met andere liefhebbers van klassieke muziek.
Volg ons
